Co oznaczają kolory szlaków górskich i jak czytać oznaczenia?

Czarny wcale nie oznacza ekstremum, czego doskonałym przykładem jest Droga pod Reglami. To płaska, szeroka i niezwykle wygodna ścieżka, po której z powodzeniem można spacerować z dziecięcym wózkiem, a mimo to jest oznaczona właśnie na czarno. Dlaczego? Ponieważ pełni funkcję krótkiego, bocznego łącznika pomiędzy wylotami poszczególnych dolin.

Czerwony to często najcięższa przeprawa. Najtrudniejszy, najbardziej eksponowany i najeżony wręcz łańcuchami szlak w Polsce – słynna Orla Perć – ma kolor czerwony. PTTK oznaczyło go w ten sposób celowo, ponieważ jest to najważniejsza, główna trasa graniowa w Tatrach Wysokich, a nie dlatego, że to "bezpieczny, średni spacerek".

Czerwony, czyli szlak główny. To taka górska autostrada, szlak zarezerwowany dla najważniejszych, najbardziej widowiskowych i zazwyczaj najdłuższych tras w danym regionie. Prowadzi przez najwybitniejsze szczyty i najciekawsze krajobrazowo partie gór. To właśnie ten kolor nawiguje turystów przez główny szlak beskidzki czy spektakularną grań Czerwonych Wierchów w Tatrach. Z założenia ma pokazywać to, co w danym paśmie najlepsze.

Niebieski to szlak długodystansowy. To trasa dalekobieżna, która często pełni rolę alternatywy dla szlaku głównego lub stanowi jego sensowne uzupełnienie. Niebieskie znaki świetnie sprawdzają się podczas planowania wielodniowych wędrówek, bo prowadzą przez rozległe obszary. W Tatrach niebieskim kolorem dotrzesz na przykład klasyczną trasą z Kuźnic, przez polanę Kalatówki, aż na Halę Kondratową.

strong>Zielonym kolorem oznacza się szlak dojściowy lub krajobrazowy. Ten kolor zazwyczaj poprowadzi cię w jedno konkretne, bardzo charakterystyczne miejsce. To klasyczna trasa dojściowa – może zaprowadzić turystę prosto pod drzwi schroniska, na wybrany szczyt lub w głąb konkretnej doliny. Dobrym przykładem jest tu zielony szlak wiodący dnem pięknej Doliny Chochołowskiej lub popularne wejście przez Myślenickie Turnie prosto na Kasprowy Wierch.

Żółty – szlak łącznikowy. Traktuj go jak lokalny objazd lub wygodny skrót w plątaninie innych ścieżek. Żółte znaki z reguły pojawiają się na krótkich odcinkach, których zadaniem jest skomunikowanie dwóch większych szlaków. Często spotkasz je, gdy z dna doliny chcesz sprawnie przeskoczyć na wyższe piętra gór lub gdy musisz zmienić planowaną trasę w połowie wędrówki z powodu załamania pogody.

Czarny oznacza krótkie dojście lub ostatni etap trasy. Czarny szlak to nie walka o przetrwanie, ale po prostu najkrótsza, czasem dość stroma (bo poprowadzona najprostszą linią) droga do konkretnego celu. Czarne znaki wyprowadzają turystów na punkty widokowe, stanowią krótkie dojścia do jaskiń lub oznaczają szybkie łączniki u podnóża gór (jak szeroka Droga pod Reglami).

Krok 1 – czytaj profilówki, a nie same kilometry. Dystans w górach może być niezwykle złudny. Przejście 10 kilometrów po płaskim dnie szerokiej doliny zajmie ci około dwóch godzin w miarę relaksującego marszu. Jednak te same 10 kilometrów w terenie, w którym musisz pokonać 1000 metrów przewyższenia, to już wyczerpująca, całodniowa wyprawa. Zawsze sprawdzaj wykres profilu wysokościowego, bo jeśli w aplikacji linia pnie się w górę na bardzo krótkim odcinku, może to oznaczać znacznie większy wysiłek i solidną zadyszkę.

Krok 2 – sprawdzaj ukształtowanie terenu. Naucz się czytać mapę z uwzględnieniem poziomic. Zasada jest prosta – im bliżej siebie znajdują się te cienkie linie, tym zbocze jest bardziej strome. To właśnie one pokażą ci strome podejścia. Jeśli widzisz na ekranie telefonu gęsto ułożone, zbijające się w niemal jedną plamę kreski przecinające twoją ścieżkę, oznacza to mozolne, ostre podejście.

Krok 3 – szukaj technicznych ostrzeżeń. Suma podejść to jedno, ale prawdziwa trudność nierzadko kryje się w ekspozycji oraz barierach skalnych. Rzetelne przewodniki zawsze oznaczają na mapach miejsca, w których zamontowano sztuczne ułatwienia. Jeśli widzisz piktogram oznaczający drabinki i łańcuchy, a masz lęk wysokości lub brakuje ci obycia w skale, lepiej zmień plany. Tego typu informacje ostrzegają przed technicznymi pułapkami, których zwykły system kolorów nigdy ci nie zdradzi.